The doctrine that the content of the conclusion of a deductively valid argument is included in the content of its premises, taken jointly, is a familiar one. It has important consequences for the question of what value valid arguments possess, since it indicates the poverty of three traditional answers: that arguments may and should be used as instruments of persuasion, that they may and should be used as instruments of justification; and that they may and should be used to advance knowledge. The truth is, however, that in each of these cases the argument has only a managerial role and, if there is any work done, it is the premises that do it. It will be maintained that this point has little force against the critical rationalist answer, which I shall defend, that the principal purpose of deductive reasoning from an assemblage of premises is the exploration of their content, facilitating their criticism and rejection. That said, the main aim of the present paper is not to promote critical rationalism but to consider some published objections to the doctrine that a statement asserts every statement that is validly deducible from it. The alleged counterexamples to be considered fall roughly into two groups: statements that emerge with time from a rich mathematical or empirical theory, but were originally unformulated and are deducible from the theory only in a non-trivial way (Frederick 2011, 2014; Williamson 2012); and statements, notably disjunctions, that are easily formulated and are deducible from a theory in a trivial way (Schurz & Weingartner 1987; Mura 1990, 2008; Gemes 1994; Yablo 2014). Each of these counterexamples will be evaluated and dismissed.

به منظور بررسی اثر محلول پاشی متانول بر محتوای آب نسبی، محتوای کلروفیل و فلورسانس کلروفیل برگ چغندر قند در شرایط تنش کمبود آب آزمایشی بصورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در 3 تکرار در اردیبهشت سال 1387 در مزرعه پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج واقع در ماهدشت کرج به اجرا در آمد. عامل محلول پاشی متانول با 6 سطح، شاهد (بدون محلول پاشی) و 7 و 14 و 21 و 28 و 35 درصد حجمی متانول بود که به هر کدام از سطوح 2 گرم در لیتر گلیسین اضافه شد. زمان محلول پاشی ساعت 17 بعد از ظهر و از 16 برگه شدن گیاه محلول پاشی ها انجام شد. عامل آبیاری نیز با دو سطح عادی (آبیاری پس از 40 درصد تخلیه رطوبتی قابل دسترس) و تنش خشکی (آبیاری پس از70 درصد تخلیه رطوبتی قابل دسترس) اعمال شدند. محلول پاشی 3 بار طی فصل رشد گیاه و با فواصل 14 روزه روی گیاه انجام شد. نتایج نشان داد بین سطوح مختلف متانول اختلاف معنی داری در مولفه های فلورسانس اولیه (F0) و فلورسانس متغیر  (FV)و فلورسانس حداکثر (FM) وجود نداشت ولی در مولفه عملکرد کوانتومی فتوشیمیایی (FV/FM) اختلاف معنی داری در سطح 5 درصد وجود داشت. تفاوت بین سطوح متانول قبل از محلول پاشی سوم از نظر تاثیر برمحتوای کلروفیل معنی دار نبود در حالی که بعد از محلول پاشی سوم بین آنها اختلاف معنی داری در سطح 5 درصد مشاهده شد. نتایج نشان داد که تنش خشکی باعث کاهش معنی داری در فلورسانس حداکثر (FM) و فلورسانس متغیر (FV) و همچنین عملکرد کوانتومی فتو شیمیایی (FV/FM) در سطح 5 درصد می گردد. در حالیکه در مولفه فلورسانس اولیه (F0) اختلافی دیده نشد. تحت شرایط تنش خشکی افزایش معنی داری در سطح 5 درصد در محتوای کلروفیل حاصل شد، و بین عملکرد شکر سفید و عملکرد کوانتومی فتوشیمیایی بیشترین همبستگی مشاهده شد (R2=0.45**). بین سطوح متانول و سطوح آبیاری نیز در محتوای آب نسبی اختلاف معنی داری در سطح 1 درصد مشاهده شد. در این آزمایش در هیچ کدام از صفات اثرات متقابل معنی دار نبود. با توجه به افزایش سطوح متانول در مولفه عملکرد کوانتومی فتوشیمیایی (FV/FM) می توان گفت احتمالا متانول باعث کاهش بازدارندگی نوری در گیاهان تیمار شده با متانول دارد. تنش خشکی نیز با آسیب به دستگاه فتوسنتزی بر ظرفیت پذیرش الکترون اثر منفی داشت.

به منظور بررسی اثر محلول پاشی متانول بر محتوای آب نسبی، محتوای کلروفیل و فلورسانس کلروفیل برگ چغندر قند در شرایط تنش کمبود آب آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در 3 تکرار در اردیبهشت سال 1387 در مزرعه پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج واقع در ماهدشت کرج به اجرا در آمد. عامل محلول پاشی متانول با 6 سطح، شاهد (بدون محلول پاشی) و 7 و 14 و 21 و 28 و 35 درصد حجمی متانول بود که به هر کدام از سطوح 2 گرم در لیتر گلیسین اضافه شد. محلول پاشی از 16 برگه شدن گیاه، در سه نوبت انجام شد. عامل آبیاری نیز با دو سطح عادی (آبیاری پس از 40 درصد تخلیه رطوبتی قابل دسترس) و تنش خشکی (آبیاری پس از70 درصد تخلیه رطوبتی قابل دسترس) اعمال شدند. محلول پاشی 3 بار طی فصل رشد گیاه و با فواصل 14 روزه روی گیاه انجام شد. نتایج نشان داد بین سطوح مختلف متانول اختلاف معنی داری در مولفه های فلورسانس اولیه (F0) و فلورسانس متغیر (FV)و فلورسانس حداکثر (FM) وجود نداشت ولی در مولفه عملکرد کوانتومی فتوشیمیایی (FV/FM) اختلاف معنی داری در سطح 5 درصد وجود داشت. تفاوت بین سطوح متانول قبل از محلول پاشی سوم از نظر تاثیر برمحتوای کلروفیل معنی دار نبود در حالی که بعد از محلول پاشی سوم بین آنها اختلاف معنی داری در سطح 5درصد مشاهده شد. نتایج نشان داد که تنش خشکی باعث کاهش معنی داری در فلورسانس حداکثر (FM) و فلورسانس متغیر (FV) و همچنین عملکرد کوانتومی فتوشیمیایی (FV/FM) در سطح پنج درصد می گردد. در حالی که در مولفه فلورسانس اولیه (F0) اختلافی دیده نشد. تحت شرایط تنش خشکی افزایش معنی داری در سطح پنج درصد در محتوای کلروفیل حاصل شد، و بین عملکرد شکر سفید و عملکرد کوانتومی فتوشیمیایی بیشترین همبستگی مشاهده شد (R2=0.45**). بین سطوح متانول و سطوح آبیاری نیز در محتوای آب نسبی اختلاف معنی داری در سطح یک درصد مشاهده شد. در این آزمایش در هیچ کدام از صفات اثرات متقابل معنی دار نبود. با توجه به افزایش سطوح متانول در مولفه عملکرد کوانتومی فتوشیمیایی (FV/FM) می توان گفت احتمالا متانول بازدارندگی نوری در گیاهان تیمار شده را کاهش می دهد. تنش خشکی نیز با آسیب به دستگاه فتوسنتزی بر ظرفیت پذیرش الکترون اثر منفی داشت.

به منظور بررسی اثر تنش کم آبی و متانول بر محتوای آب نسبی سلول، نشت یونی، میزان تغییرات فلورسانس سریع کلروفیل و محتوای کلروفیل سویا، آزمایش مزرعه ای بصورت فاکتوریل و در قالب طرح پایه بلوک های کامل تصادفی در 3 تکرار در سال زراعی 1387 در مزرعه پژوهشی دانشگاه آزاد کرج اجرا شد. فاکتور اول در 6 سطح که یک تیمار شاهدM0  (بدون مصرف متانول) و تیمارهایM1 ، M2، M3، M4، M5 به ترتیب محلول های 7، 14، 21، 28، 35 درصد حجمی و با 3 بار در فصل رشد با فواصل 12 روز یکبار بر روی قسمت هایی هوایی بوته های سویا محلول پاشی شدند. تنش خشکی بعنوان فاکتور دوم در 2 سطح 70% و 40% درصد تخلیه رطوبت حجمی اعمال گردید. صفاتی نظیر عملکرد دانه، محتوای آب نسبی سلول، نشت یونی، میزان تغییرات فلورسانس سریع کلروفیل و محتوای کلروفیل سویا اندازه گیری شدند. اندازه گیری صفات ذکر شده قبل و بعد از محلول پاشی سوم انجام گرفت. نتایج نشان داد که اثر تنش خشکی بر کلروفیل، عملکرد دانه، نشت یونی بعد از محلول پاشی، پارامترهای ظرفیت فتوشیمیایی فتوسیستم ІІ، حداکثر فلورسانس، فلورسانس متغیر در سطح احتمال 5% معنی دار شد. مقایسه میانگین ها نشان داد که با افزایش سطح تنش خشکی مقدار ظرفیت فتوشیمیای PS ІІ، کلروفیل و محتوای آب نسبی سلول، کاهش و میزان حداقل فلورسانس افزایش و نشت یونی افزایش داشت. همچنین اثر محلول پاشی بر کلروفیل، عملکرد دانه، پارامترهای ظرفیت فتوشیمیایی فتوسیستم دو، حداکثر فلورسانس، فلورسانس متغیر، محتوای آب نسبی سلول در سطح احتمال 5% معنی دار شد. پارامترهای حداکثر فلورسانس، ظرفیت فتوشیمیایی فتوسیستم ІІ و محتوای آب نسبی قبل از محلول پاشی، محتوای آب نسبی بعد از محلول پاشی، کلروفیل بعد از محلول پاشی همبستگی مثبت و بالایی را با عملکرد دانه نشان دادند. اثر متقابل فاکتورهای مورد بررسی معنی دار نشد.

به منظور بررسی اثر تغییرات فلورسانس سریع کلروفیل آزمایشی تحت شرایط مزرعه با هفت رژیم مختلف آبیاری برروی سه رقم گندم نان در چهار تکرار بصورت فاکتوریل در قالب طرح آماری بلوک های کامل تصادفی انجام شد. اندازه گیری پارامترهای فلورسانس کلروفیل برروی برگ های پرچم گیاهان حدود سه هفته بعد از گلدهی انجام گرفت. تغییرات فلورسانس متغیر (FV)، حداقل فلورسانس (F0)، نصف زمان افزایش F0 به FM (T1/2)، ظرفیت فتوشیمیایی فتوسیستم دوم نوری (FV/FM)، مورد ارزیابی قرار گرفت. محتوای آب نسبی (RWC) و محتوای کلروفیل برگ پرچم نیز اندازه گیری شد. اثر رژیم های مختلف آبیاری برروی FV, FV/FM و T1/2 در سطح %5 معنی دار بود. محتوای کلروفیل، RWC و عملکرد دانه (GY) در رژیم مختلف آبیاری و ارقام بسیار معنی دار بود. میانگین مقدار FV, T1/2, FM و FV/FM با کاهش محتوای آب خاک کاهش پیدا نمودند و مقدارF0 برای تمام تیمارها تقریبا ثابت بود. ارقام با عملکرد بالا FV, FV/FM FM, T1/2، محتوای کلروفیل و RWC بالا داشتند. FV وFV/FM  بیشترین همبستگی و F0 کمترین همبستگی را با عملکرد دانه نشان داد. الگوی هماهنگ تغییر در پارامترهای فلورسانس حاکی از آن است که ارقام با عملکرد بالا ارقامی هستند که می توانند در طی پرشدن دانه از تنش خشکی اجتناب کنند. مشاهده همبستگی بین پارامترهای فلورسانس با محتوای آب نسبی این نتایج را تایید می کند.

متن کامل این مقاله به زبان انگلیسی می باشد، لطفا برای مشاهده متن کامل مقاله به بخش انگلیسی مراجعه فرمایید.لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

به منظور فهم برخی مکانیسم های فیزیولوژیک حساسیت به سرما در گیاهان، اثرات تنش سرما و تیمار سرما روی مقدار کلروفیل، پرولین، مالون دی آلدهید و کارآیی فتوشیمیایی فتوسیستم II گیاه آرابیدوپسیس تالیانا بررسی شد. گیاهان وحشی و جهش یافته ها (chs1-1، chs1-2، chs2-1 و chs2-2) پس از 4 هفته رشد در دمای 23 درجه سانتی گراد (شاهد) به مدت 1 هفته در معرض تیمارهای دمای پایین (شاهد (23 درجه سانتی گراد)، تیمار سرما (13 درجه سانتی گراد) و تنش سرما (4 درجه سانتی گراد)) قرار گرفتند. نتایج کاهش معنی داری در کارآیی فتوشیمیایی فتوسیستم II و مقدار کلروفیل همه جهش یافته ها را تحت تیمار سرما در مقایسه با شاهد و تنش سرما نشان داد. جهش یافته های chs1-1 و chs1-2 کمترین مقدار کلروفیل و کارآیی فتوشیمیایی فتوسیستمІІ  را در میان جهش یافته های بررسی شده داشتند. مقدار پرولین در همه جهش یافته ها و همچنین در گیاه وحشی با تنش سرما و تیمار سرما در مقایسه با کنترل افزایش یافت. مقدار مالون دی آلدهید ساقه و برگ جهش یافته ها تحت تیمار سرما نسبت به 2 تیمار دیگر به طور چشم گیری تغییر کرد. افزایش پراکسیداسیون لیپید در 2 جهش یافته chs1-1 و chs1-2 نسبت به 2 جهش یافته دیگر بارز بود. نتایج نشان داد که جهش یافته های chs1-1 و chs1-2 بیشترین حساسیت را در مقایسه با دیگر گیاهان جهش یافته نسبت به تیمار سرما دارند بنابراین احتمالا برخی آسیب ها در سیستم های فتوسنتزی و / یا در متابولیسم پرولین ناشی از جهش در این گیاهان منجر به حساسیت نسبت به تیمار سرما شده است.